เมื่อย….ดีไหมครับ?

  รู้จัก ธวัชพนธ์ วงศ์บุญศิริ ไหมครับ? งงล่ะสิ แล้วถ้าบอกว่า เมื่อย วงสครับ ล่ะ แหม!!กรี๊ดกันเเทบไม่ทัน ขวัญใจเด็กแนวคนนี้  doGOOD*  ได้มีโอกาสพบปะกับเมื่อย หลัจากเพือ่นคนหนึ่งมีนัดไปสัมภาษณ์วงสครับเพื่อทำพ๊อกเก็ตบุ๊กส์เล่มแรกของวง

    เรื่องหนึ่งที่ doGOOD*  ได้รู้เป็นครั้งแรกคือ เมื่อยนั้นจบการศึกษาจากคณะ ศึกษาศาสตร์ ศิลปากร ไม่ใช่คณะดนตรีอย่างที่เข้าใจ เขาเริ่มเล่าชีวิตของเขาให้ฟัง ในบางช่วงของชีวิตเราแทบอยากจะร้องไห้ไปกับเขา กว่าจะมายังจุดนี้เขาเคยถูกดองจากค่ายเทปแห่งหนึ่งเกือบห้าปี และสุดท้ายก็ไม่ได้ออกเทป

    ในช่วงเวลาดังกล่าวเขาประสบกับปัญหามากมาย จากการไม่ทำงานเป็นหลักแหล่ง และมุมานะที่จะเดินบนถนนคนดนตรี เขาต้องต่อสู้กับครอบครัว ที่ไม่ชอบดนตรีเป็นทุนเดิม การพิสูจน์ความเชื่อตรงนี้ทำให้ doGOOD*ทึ่งเป็นอย่างมาก

  เมื่อยบอกว่า “เป้าหมายมีไว้ให้ทะเยอทะยาน ไม่ได้มีไว้ไปถึง ผมบอกตัวเองตลอดเพื่อให้เกิดความทะเยอทะยาน” และยังแสดงความเห็นถึงวัยรุ่นสมัยนี้ว่า “เด็กสมัยนี้มองความสำเร็จเป็นของง่ายๆ คือเขาเลือกมองตอนมันสัมฤทธิ์ ไม่ได้มองช่วงเวลาที่กว่าจะได้มา” doGOOD*   แอบเห็นด้วย

   สิ่งหนึ่งที่เมื่อยเน้นกับเราว่า “อย่าลืมว่าตัวเองเคยลำบาก ตอนผมลำบากไม่มีใครให้โอกาสผม แต่เมื่อผมมาอยู่จุดนี้ ถ้าผมมีโอกาสที่จะให้ผมก็จะให้โอกาสรุ่นน้องผม” doGOOD* คิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่เท่ที่วคิด ถึงไม่หล่อ แต่โคตรเร้าใจเลยยยยยยยยย

ป้าจิต Need Help!!!

 หลังจากที่ต้องหมกตัวอยู่หอที่รังสิตเพื่อปั่นงานมาทั้งวัน แต่ก็ยังไม่เสร็จซะที
ตกเย็นน้ำย่อยในกระเพาะอาหารก็ทำงานตรงเวล้า  ตรงเวลา  (ต่างกับเจ้าของกระเพาะจิงๆเล้ย)
ทำให้เราต้องรีบลงมาหาข้าวกินที่โต้รุ่ง  หลังจากสั่งและได้กระเพราหมูกรอบของโปรดแล้ว  กำลังจะตักเข้าปากพอดี
ก็ได้ยินเสียง”ลุงอ้วน” ผู้ประกาศรายการอาหารประจำร้านป้าจิตแห่งโต้รุ่ง ณ มธ.รังสิต  บอกว่า
“น้องๆครับ ขอความร่วมมือหน่อยครับ  มีชาวต่างชาติมาสั่งอาหารที่ร้านครับ  ใครพูดภาษาอังกฤษได้ช้วยทีนะคร้าบบบ”
ภาษาอังกฤษ…ภาษาอังกฤษ…ภาษาอังกฤษที่เราสุดแสนจะชิงชังน่ะหรือ…
เหอะๆ  อยากให้ความร่วมมือกับลุงอยู่เหมือนกันนะ  แต่เอาไว้โอกาสหน้าดีกว่า  เกิดไปช่วยพูดแล้วพูดไม่รู้เรื่องเราก็หน้าแตกจิ
คิดดังนั้นแล้วก็เลยเอาข้าวเข้าปากไปอย่างไม่ใส่ใจ

ละเลียดหมูกรอบอยู่ได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงลุงแกประกาศอีกรอบ
“ไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้เลยหรอครับ  ช่วยหน่อยนะครับน้องๆ”
ไม่มีคนไปช่วยแกเลยจิงๆแฮะ หันไปดูก็เห็นทำหน้างงๆ กันอยู่ทั้งลุงทั้งฝรั่ง 
ถ้าไม่มีใครไปช่วยพูดวันนี้คุณฝรั่งคงไม่ได้กินข้าวแน่ๆเลย
อืม…เอาไงดีหว่า……

เอ้า…เอาไงเอากัน  อุตส่าห์เรียนธรรมศาสตร์  ถึงภาษาอังกฤษจะห่วยยังไงก็คงช่วยเค้าได้บ้างล่ะน่า
ว่าแล้วก็มุ่งหน้าตรงไปยังร้านป้าจิตด้วยความกล้าหาญ…

ผลเป็นยังไงน่ะหรอ?
ก็ไม่แย่อย่างที่คิดแฮะ  สามารถช่วยคุณชาวต่างชาติสั่งอาหารที่เค้าต้องการได้  แล้วเราก็ได้ฝึกภาษาอังกฤษด้วย 
ส่วนลุงก็แฮปปี้เพราะไม่ต้องงงกันอยู่อย่างงั้น

แต่ที่ยิ่งกว่านั้นก็คือมันทำให้เราเข้าใจแล้วว่า “ทำดี  ไร้ยางอาย” มันเป็นยังงัยยยยย