อะๆ วันนี้ doGOOD* แอบอยากโรแมนติก เลยไปหยิบ “นิทานความรัก” ของ “อ้อม-มาลี” สาว learners ผู้มีนิทานดีๆ มาฝากเพื่อนผองน้องพี่อยู่สม่ำเสมอ  “นิทานความรัก” เป็นนิทานที่เล่าเรื่องราวของ “ความรู้สึก” ต่างๆ และปิดท้ายเรื่องได้โรแมนติกเสียจริง ลองไปอ่านเลยจ้า (ขออนุญาต ก็อปปี้มาเลยนะจ๊ะ)

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน ทั้ง…
ความสุข ความเศร้า ความรู้ ความรัก และอื่นๆอีกมากมายวันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่าเกาะกำลังจะจมน้ำ
ดังนั้นความรู้สึกทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือเพื่อจะหนีออกจากเกาะ
มีเพียงความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจจะอยู่บนเกาะจนกระทั่งวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะเกือบจมแล้วความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือความรวยแล่นเรือผ่านมา และตอบว่า
“ไม่ได้หรอก ฉันรับเธอไปไม่ได้เพราะเรือของฉันเต็มไปด้วยทองและเงินแล้ว ฉันไม่มีที่ให้เธอ“ความรักจึงถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาพอดี
“ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก คุณน่ะตัวเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปียกไปด้วย“

เมื่อความเศร้าลอยเรือผ่านเข้ามา ความรักจึงขอความช่วยเหลืออีกครั้ง แต่ได้รับคำตอบว่า
“โอ้ความรัก ตอนนี้ฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ“ความสุขได้ผ่านความรักไปแล้วเหมือนกัน แต่เข้าไม่ได้ยินแม้แต่เสียงร้องเรียกความช่วยเหลือจากความรักเพราะมัวแต่กำลังคุยทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“มานี่ความรัก ฉันจะรับคุณไปเอง“
ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก จนลืมถามว่าใครคือผู้ใจดีผู้นั้นเมื่อเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง ก็จากกันไปตามทางของแต่ละคน
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่า ลืมถามชื่อผู้ที่ช่วยเหลือเขา

ความรักจึงถามความรู้“ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน“
ความรู้ตอบอย่างภาคภูมิใจในความรอบรู้ของตนเองว่า“เวลา“
ความรักถามต่อว่า “แล้วทำไมเวลาถึงช่วยฉันล่ะ“
ความรู้จึงตอบว่า“ก็มีเพียงเวลาเท่านั้น ที่จะเข้าใจว่า ความรักนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน“ แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เราอาจลืมเลือนไป
ขณะที่ความรักกำลังมองหาคนช่วยออกจากเกาะ
ความรักคงยุ่งอยู่กับการมองหาผู้อื่น จนลืมมองมาที่ความเป็นเพื่อนซึ่งเลือกที่อยู่เคียงข้างความรักตั้งแต่แรกแล้ว
เพราะความเคยชินความรักจึงมองไม่เห็นความสำคัญของความเป็นเพื่อน

ในขณะที่ความรักจากไปพร้อมเวลา
ความเป็นเพื่อนรู้สึกดีใจมากที่ความรักปลอดภัย
และแม้จะต้องห่างกัน แต่ความเป็นเพื่อนกลับรู้สึกเป็นสุข
เพราะความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า แม้เกาะนี้จะจมลงไปชั่วนิรันดร์
แต่ความเป็นเพื่อน จะยังเป็นอมตะในใจของความรักตลอดไป
แม้จะไม่ยิ่งใหญ่ แต่จะอยู่เคียงข้างความรักเสมอ

และแล้ว อ้อม- มาลี เจ้าของบล็อก http://learners.in.th/blog/a-a-a

คือ “ผู้โชคดีๆ” ที่ doGOOD* หลงรัก