You are currently browsing rebellioncat's articles.
วันนี้ตอนเที่ยงๆนั่งรถจากสนามหลวงกำลังจะกลับบ้าน รถผ่านตลาดนัดแถวบ้าน เห็นแม่ค้ากำลังเข็นผักที่ขายไม่หมดไปทิ้ง ก็เลยนึกถึงสนามหลวงที่เพิ่งเลยผ่านไปจากกรอบหน้าต่างรถเมล์
คงดีกว่านี้นะ ถ้าหากคนเร่ร่อนที่สนามหลวงเค้าจะมีอาหารกิน
คงดีกว่านี้นะ ถ้าอาหารที่ขายไม่หมดเหล่านี้จะไม่ถูกทิ้งไปเปล่าๆเพียงเพื่อรักษากฎแห่งทุนนิยม
…..คงดีกว่านี้แน่เลยถ้ามีใครซักคนลงมือเปลี่ยนอาหารดีๆที่กำลังจะต้องกลายเป็นขยะไปเป็นมื้อที่มีคุณค่าสำหรับท้องที่หิวโหย!
และแล้วเราก็พบว่า…
คนที่ลงมือเปลี่ยนความคิดนี้ให้เป็นความจริงนั้นมารวมกันแล้วในชื่อ FOOD NOT BOMBS
FOOD NOT BOMBS เป็นโครงการที่เกิดขึ้นที่มหาวิทยาลัย Cambridge มลรัฐ Massachusetts ในปี1980 โดยกลุ่มนักเคลื่อนไหวต่อต้านนิวเคลียร์ที่อยากจะแบ่งปันอาหารให้กับผู้ยากไร้ รวมทั้งสนับสนุนสันติภาพในประเทศต่างๆไปพร้อมกันด้วย
โดยสิ่งที่พวกเขาทำก็คือการออกไปขออาหารมังสวิรัตที่เหลือจากร้านอาหาร ตลาด หรือตามบ้านที่ผู้คนจะทิ้ง แล้วนำมาประกอบอาหารเพื่อนำไปแจกใครก็ตามที่หิวโหย ทั้งผู้ยากไร้ซึ่งมีอยู่ทั่วโลก และผู้ประสบภัยจากสถานการณ์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นในสถานการณ์หลังภัยธรรมชาติ เช่น พายุคัทรีนาหรือสึนามิในเอเชีย และสถานการณ์หลังการก่อการร้าย FOOD NOT BOMBS มักจะเป็นกลุ่มแรกๆที่เข้าไปช่วยเหลือด้านอาหารแก่ผู้รอดชีวิตเสมอ
ขบวนการ FOOD NOT BOMBS เป็นที่รู้จักและแพร่หลายอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่นานก็มีการแปรสภาพจากอาหารที่กำลังจะเป็นขยะไปเป็นอาหารของผู้หิวโหยกันในหลายภูมิภาค ไม่ว่าจะเป็น อเมริกา ยุโรป อัฟริกา ตะวันออกกลาง เอเชีย ออสเตรเลีย และแม้แต่ในไทยก็มีคนลงมือทำแล้วเช่นกัน
การทำ FOOD NOT BOMBS นั้นไม่ต้องขออนุญาตจากใครทั้งสิ้น เพราะไม่มีใครเป็นเจ้าของโครงการ มีเพียงการรวมตัวกันเพื่อทำความรู้จักเท่านั้น
และแน่นอน – - -ไม่สงวนลิขสิทธิ์
คงดีที่สุดเลยถ้าตอนนี้เราจะหยุดเขียนและไปเชิญชวนสมัครพรรคพวกมาปรุงอาหารเพื่อโลกนี้กันดีกว่า!!!
ปล.ข้อมูลเพิ่มเติมเช่น วิธีการและสูตรอาหารหาดูได้ที่ http://www.foodnotbombs.net
หลังจากที่ต้องหมกตัวอยู่หอที่รังสิตเพื่อปั่นงานมาทั้งวัน แต่ก็ยังไม่เสร็จซะที
ตกเย็นน้ำย่อยในกระเพาะอาหารก็ทำงานตรงเวล้า ตรงเวลา (ต่างกับเจ้าของกระเพาะจิงๆเล้ย)
ทำให้เราต้องรีบลงมาหาข้าวกินที่โต้รุ่ง หลังจากสั่งและได้กระเพราหมูกรอบของโปรดแล้ว กำลังจะตักเข้าปากพอดี
ก็ได้ยินเสียง”ลุงอ้วน” ผู้ประกาศรายการอาหารประจำร้านป้าจิตแห่งโต้รุ่ง ณ มธ.รังสิต บอกว่า
“น้องๆครับ ขอความร่วมมือหน่อยครับ มีชาวต่างชาติมาสั่งอาหารที่ร้านครับ ใครพูดภาษาอังกฤษได้ช้วยทีนะคร้าบบบ”
ภาษาอังกฤษ…ภาษาอังกฤษ…ภาษาอังกฤษที่เราสุดแสนจะชิงชังน่ะหรือ…
เหอะๆ อยากให้ความร่วมมือกับลุงอยู่เหมือนกันนะ แต่เอาไว้โอกาสหน้าดีกว่า เกิดไปช่วยพูดแล้วพูดไม่รู้เรื่องเราก็หน้าแตกจิ
คิดดังนั้นแล้วก็เลยเอาข้าวเข้าปากไปอย่างไม่ใส่ใจ
ละเลียดหมูกรอบอยู่ได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงลุงแกประกาศอีกรอบ
“ไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้เลยหรอครับ ช่วยหน่อยนะครับน้องๆ”
ไม่มีคนไปช่วยแกเลยจิงๆแฮะ หันไปดูก็เห็นทำหน้างงๆ กันอยู่ทั้งลุงทั้งฝรั่ง
ถ้าไม่มีใครไปช่วยพูดวันนี้คุณฝรั่งคงไม่ได้กินข้าวแน่ๆเลย
อืม…เอาไงดีหว่า……
เอ้า…เอาไงเอากัน อุตส่าห์เรียนธรรมศาสตร์ ถึงภาษาอังกฤษจะห่วยยังไงก็คงช่วยเค้าได้บ้างล่ะน่า
ว่าแล้วก็มุ่งหน้าตรงไปยังร้านป้าจิตด้วยความกล้าหาญ…
ผลเป็นยังไงน่ะหรอ?
ก็ไม่แย่อย่างที่คิดแฮะ สามารถช่วยคุณชาวต่างชาติสั่งอาหารที่เค้าต้องการได้ แล้วเราก็ได้ฝึกภาษาอังกฤษด้วย
ส่วนลุงก็แฮปปี้เพราะไม่ต้องงงกันอยู่อย่างงั้น
แต่ที่ยิ่งกว่านั้นก็คือมันทำให้เราเข้าใจแล้วว่า “ทำดี ไร้ยางอาย” มันเป็นยังงัยยยยย
คนร่วมโม้ล่าสุด